Με συγχωρείς,τωρα..Μια κατάθεση απλά κάνω.. Μην κρίνεις και αυτήν..

Η ώρα 5 το πρωί...

Έχω σταματήσει έξω από ένα εκκλησάκι.. Ναι, διασκέδασα, ήπια, έκανα τα πάντα, μπας και το μυαλό φύγει από εσένα..

Ουρλιαζω μέσα μου.. Μα περίεργο!!! Κανένας δεν με ακούει.. Κανένας δεν μπορεί να με καταλάβει... Ούτε εσύ..

Πως γίνεται, πανάθεμα σε,  ακόμα να είσαι στο μυαλό;... Πως γίνεται, να έχω ένα χρόνο να σε ακουμπήσω και όμως ακόμα και τώρα στη σκέψη και μόνο ,  να ανατριχιάζω..

Χριστέ μου, και νιώθω ότι εγώ το έζησα μόνη όλο αυτό.. Χριστέ μου και κανένας δεν μπορεί να με νιώσει..

Μυρίζω παντού το άρωμα σου! Λαχταρώ τόσο το κορμί σου, μένω πίστη,  χωρίς να είναι απαραίτητο, χωρίς να υπάρχει ούτε καν, η ελάχιστη συγκίνηση.. Τίποτα.. Ένα τίποτα,για σένα.. Ενώ για μένα, ένας ολόκληρος πλανητης.. Δεν υπάρχει λέξη που μπορεί να σε περιγράψει..

Θυμάμαι τα χέρια σου, να με αγγίζουν απαλά,  και να χάνομαι.. Θυμάμαι το στόμα σου να μου χαρίζει όλο το κόσμο και εγώ να λιώνω.. Να παραδινομαι, χωρίς πανωπλια..ατελείωτα..

Θυμάμαι εσένα.. Να μου δίνεσαι ολοκληρωτικά, και γω να τρελαίνομαι από πάθος.. Θεέ μου.. Το ζήσα άραγε μόνη όλο αυτό; Όλα ήταν στο μυαλό μου και μόνο;  κάθε νύκτα αναρωτιέμαι..

Ασυμβίβαστος έρωτας για σένα.. Ο Απόλυτος για εμένα..

Ολα θα τα έδινα.. Απλόχερα.. Όπως αρμόζει στον Ερωτα που συναντάς πρώτη φορά, στη ζωή.. Που γνώριμο του, δεν υπάρχει.. 

Μα μήπως τελικά και εσύ ήθελες να πάρεις; όπως όλοι άλλωστε.. Λέω και ξαναλέω, για κάποιο λόγο γίνανε όλα.. Ήταν η μοίρα να σε συναντήσω.. Ξορκιζω τη σκέψη και προσπαθώ να τη διώξω.. Μα εκεί κολλημένη, πιπίλα το μυαλο..

Με κάθε στοίχο, κάθε κόμματι τραγουδιού, με κάθε τι που θυμίζει το δικό σου τρόπο.. Αδυνατώ.. Δεν ξέρω πως να το καταπολεμήσω.. Σώστε με, Ουρλιαζω.. Μα κανείς.. Δεν με ακούει, κανείς .. Και μαραζωνω.. Κάθε μέρα.. Όλη μέρα..

Λαθοι, Λαθοι, Λαθοι και ξανά τα ίδια.. Απελπίζομαι με τον ίδιο μου το εαυτό.. Θεέ μου βοήθησε με.. Τον ικετεύω.. Μα είμαι ξεχασμένη,πια...Ξεθωριασμενη στο μυαλό του..

Αμφιβάλω αν θυμάται τη φωνή μου.. Αμφιβάλω αν θυμάται το άγγιγμα μου, το δικό μου άρωμα.. Αμφιβάλω.. Νιώθει μίσος;...Απαξίωση;...Και ναι, άδικο δεν του δίνω..

Πως να πείσεις έναν άνθρωπο ότι μπορεί να σε εμπιστευτεί, όταν όλα του τα εχεις γαμησει; πως;.. Δεν γίνεται... η γίνεται;

Πως μπορεις να πείσεις έναν άνθρωπο να σου πει "σε συγχωρώ" ώστε να λυτρωθεις και να αρχίσεις ξανά, εχοντας την συγχώρεση του.. Μα πως μπορείς να τον πείσεις ότι αυτό είναι τόσο σημαντικό για εσενα; όταν του γύρισες τούμπα μια ολόκληρη ζωή;.. Θεέ μου και βρες μου ένα τρόπο.. Φώτισε τον.. Πείσε τον.. Ότι δεν κάνει λάθος..

Θεέ μου.. Δεν αντέχω.. Δεν μπορεί να το καταλάβει.. Και συμπεριφερομαι σπασμωδικά, χαζά, ολεθρια.. Ας με δοκίμαζε θεέ μου.. Ας με δοκίμαζε, μια φορά... Μια φορά,  μονάχα πανάθεμα με..

Και τώρα; η ώρα 6.00 κ ο δρόμος με έβγαλε πάλι εκεί..

Καπνίζω κ σκέφτομαι.. Θα ανέβεις; Και μετά έρχεται η άλλη σκέψη.. Και αρχίζει ο διάλογος στο μυαλό μου.. Ρε Άννα.. Πόσο θα ξεπεσεις πια!!! 

Και μετά σβήνω το τσιγάρο, κάνω να φύγω και όμως...  ανάβω άλλο.. Και ξανά η ίδια σκέψη.. Να ανέβω; και η απάντηση στο μυαλό μου έρχεται αυτόματα.. Βρε χαζή ούτε να σε βλέπει δε γουστάρει..

Και θυμώνω. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.. Και θυμώνω με εμένα.. Που βρίσκω κάθε δικαιολογία, δήθεν ότι δεν με μισεί...

Μα με μισει.. Και τον χειρότερο εχθρό κάποια στιγμή τον συγχωρείς.. Άρα είμαι κάτι άλλο ακομα πιο πολύ, ακόμα πιο άσχημο.. . Δεν ξέρω αν υπάρχει λέξη πιο εχθρική, από το εχθρός.

Αν υπάρχει αυτό είμαι..Και με περνούν τα κλαμματα.. Και εχω ορκιστεί, να μη με δει αυτός ποτέ έτσι..

Και καπνίζω ξανά, και φτάνω στη γόπα και ανάβω επιτόπου το επόμενο τσιγάρο.. Και προσπαθω να πείσω τον εαυτό μου, οτι είμαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου.

Μα γιατί δεν το καταλαβαίνω πια; Αναρωτιέμαι... Πρέπει να με πείσω... Αυτό είμαι.. Κ όμως ακόμα κ σε αυτό, βρίσκω δικαιολογία, γιατί με συμφέρει..

Διακαιολογουμαι.. Ειναι στη φύση του ο άνθρωπος να υπερασπιζεται τον εαυτό του.. Μα κακός, όμως..  Διότι είμαι.. Και δεν μου αξίζει τίποτε.. Και με εχει κάνει να το κατανοήσω βαθειά αυτό..

Μα και πάλι το ανόητο μυαλό, θέλει να αποδείξει.. Και αναρωτιέμαι τι; τώρα πια.. Μα επιμένει.. Να σε συγχώρεσει θα λυτρωθεις.. Μα ποτέ δεν γίνεται αυτό.. Και τελειώνει το τσιγάρο.. Και ανάβω άλλο. Και μου υπενθυμίζω..

Θυμάσαι; τότε που μιλούσε για τις αγάπες... ότι δύο υπήρξαν στη ζωή του.. Και Εσύ σε καμία περίπτωση δεν ήσουν μέσα.. Θυμάσαι; μάταια προσπαθούσες να τον πείσεις, ότι είναι τρεις.. Αλλα τίποτα.. Και ανάβω τη μηχανή,... και την σβήνω..

Ηλιθιες κινήσεις, από μια χαζή.. Σκέφτομαι..

Αυτός είναι ο έρωτας χωρις ανταπόκριση.. Έρωτας, που θα σε στοιχειώσει, μετά από πολύ χρόνο θα σε ωριμάσει... , έρωτας που νιώθεις πρώτη φορά.... και αναρωτιόσουν τι ήταν αυτά που εζησες πριν, τελικά; τι ήταν αραγε;

Ερωτας όμως, που μπορεί και να σε σκοτώνει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό.. Δεν υπάρχει συμβουλή.. Δεν μπορεί να υπάρξει. Η καρδιά πράττει όπως ποθεί, ότι και να λένε οι γύρω σου.. Δεν σε ενδιαφέρει. Ο απόλυτος έρωτας για εσενα..

Που εντελει μπορεί και να σε εξοντώσει.. Που μπορεί να σε θάψει.. Ψυχικά, συναισθήματικα.. Ο απόλυτος καταστροφικός μου έρωτας..αυτός είσαι για μένα..

Μονοπλευρος, χωρίς να δώσεις δικαίωμα.. Ισως λίγο.. Όταν μου δινοσουν.. Αλλα και πάλι μάλλον στο δικό μου μυαλό ήταν, τοσο μαγευτικό.. Ομως νόμιζα.. Νόμιζα ότι ήταν το ίδιο και για εσενα..

Με συγχωρείς τώρα... Μια κατάθεση, απλά κανω.. Μην κρίνεις και αυτήν.. Μόνο αυτό μου έμεινε...