Μα εγώ ξέρεις γιατί σου μιλώ; Για εκείνη την αγνή και όμορφη αγάπη... Για εκείνα τα φιλιά γεμάτα ηδονή, για εκείνη τη φλόγα που έκαιγε δυνατά και ακόμα πιο δυνατά.. Και εσύ; Εσύ ξέρεις γιατί μου μιλάς; Για εκείνο το καράβι.. Που χώρο για εμένα δεν είχε.. Και όμως.. Έμπαζε και ξανά έμπαζε και έσωσε ολους τους ανόητους και όχι τους αληθινούς, τους αυθεντικούς.. Και έφτασε και εκείνη η ώρα.. Που η αγνή και όμορφη αγάπη, το καρδιοχτυπι του έρωτα μετατράπηκε σε θυμό.. Και σαν έρχεται ο θυμός όλα αλλάζουν και μετατρεπονται σε φρικτά γεγονότα... Γεγονότα που κατσικωνονται στο νου.. Που προσπαθείς να αποκοιμηθεις και αυτά εκεί.. Κοντό στέκονται, δεν φεύγουν.. Μένουν και γυρίζουν, γύρω-γύρω στο μυαλό.. Χαζά πράγματα για σένα... Τόσο χαζά.. Τόσο ακαταλαβηστικα.. Και έφυγες, χωρίς να ρωτήσεις και να μάθεις.. Χωρίς να ξέρεις τι θα απογίνει; Έτσι έμαθες είπες.. Δεν χώρας πουθενά είπες.. Ένα τίποτα είσαι είπες.. Ένα ψέμα.. Απλά έφυγες.. Παγωμένος και αγνώριστος.. Έτσι έγινα και εγώ εκείνο το καιρό. Έτσι θελησες. Έτσι έπρεπε... Για σένα..