Δίαιτες και ξανά δίαιτες.. Ψυχολογία στο μηδέν..

 Περπατάς στο δρόμο και ακούς σχόλια, βλέπεις ματιές, σε προκαλούν.. Αλλά ΟΧΙ δεν κάνεις κάτι.. Το υπομένεις.. Έτσι κι αλλιώς, με τι δυνάμεις θα τα βάλεις μαζί τους;..

 

 Το όνομα μου Ελπίδα, αλλά μόνο ελπίδα δεν έχω μέσα μου.. Είμαι νέα, είμαι μητέρα και ζυγίζω 170 και παραπάνω κιλά.. Κάποτε ήμουν φυσιολογική, όπως εσύ που με διαβάζεις τώρα, η μοίρα όμως τα είχε αλλιώς καμωμένα για εμένα..Και κάπως έτσι μπήκαν τα κιλά στο σώμα μου..Με αγάπησαν τόσο πολύ που κατσικώθηκαν στο κορμί μου.. Θα αναρωτιέσαι μα πώς? Πως γίνεται να ήμουν κάποτε φυσιολογική? Ακου λοιπόν την ιστορία μου.. Γιατί η κάθε ιστορία κρύβει το δική της αιτία.

 

 Ντρίν, ντρίν ξημερώματα ήταν και το κινητό μου χτυπούσε τόσο επίμονα..Ακόμα τον θυμάμαι τον ήχο...Πέθανε ο πατέρας μου εκείνη τη νύκτα, πεθανέ το στηριγμά μου... Συγκλονίστικα.. Τρομερή απώλεια για το κοριτσάκι του μπαμπά.Έχασα τη γή κάτω απο τα πόδια μου.. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Οτι και να έκανα, όποιον και να συναντούσα, δεν έβρισκα ευτυχία, χαρά.. Δεν μπορούσα να γεμίσω τις μπαταρίες μου, να σηκωθώ το πρώι, ένιωθα άδεια, μόνη και απελπισμένη.. Έτσι ανακάλυψα ότι το φαγητό σου γλυκαίνει τη ψυχή.. Ω!ναι! Επιτέλους ένιωθα λιγο ευτυχισμένη..Μοναδική ευτυχία... το φαγητό.Έτρωγα τη μπουκιά και ένιωθα χαρά να κυλάει στις φλέβες μου.. Το αποτέλεσμα.. 40 κιλά... 40 ολόκληρα κιλά μπήκαν στο άψε-σβησε στο σώμα μου..μέχρι να πείς κύμινο χρειαζόμουν καινούργια γκαρνταρόμπα..

 

 Έπειτα ήρθε στη ζωή το παιδί μου,όπου για λίγο καιρό όλα κυλούσαν υπέροχα και φυσιολογικά, πάρολο τα κιλά που είχα πάρει.. Είχα τη δουλειά μου, είχα και το μικρό μου..Άρχισε να φαίνεται φώς στο τούνελ..Και μόλις ένιωθα ότι αρχίζω να ορθοποδώ.. ήρθε   "ο καλός", "ο κακός", πραγματικά δεν ξέρω θεούλης, και μου έπαιξε μιά... και οχι απλά κατρακύλησά..αλλά μισερώθηκα κιόλας. 

 

 - Ξέρεις, δεν μου κάνεις άλλο.. από αύριο σταματάς..

 Δεν είπα κουβέντα..Ετσι κι αλλιώς πάντα άξεστος εργοδότης ήταν.. Έφυγα, έτσι απλά.. Χωρίς αποζημίωση, χωρίς ένσημα, χωρίς στον ήλιο μοίρα.. Και τώρα; Σκέφτηκα..Τώρα τι; Με ένα μωρό, να προσπαθώ με νύχια και με δόντια να του προσφέρω αυτά που πρέπει, με μια ψυχολογία χάλια και τα κιλά απλά να συνεχίζουν να με βομβαρδίζουν.. Οι συνθήκες άρχισαν να σκληραίνουν και έτσι αναγκάστικα να αποχωρηστώ το μικρό μου,δινοντάς το στην μητέρα μου όπου θα είχε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Σκεπτόμενη να μείνω εγω στην πόλη, γιατι η μητέρα μου μένει σε χωριό, ώστε να δω τους κατάλληλους ιατρούς, να προγραμματίσω ένα χειρουργείο απώλειας κιλών ( το λεγόμενο μανίκι ) και να ξανακερδίσω τη ζωή μου και το παιδί μου..

 

 Και από τότε έχουν περάσει 5 χρόνια! Καλά διαβάσατε 5 χρόνια όπου οι γιατροί με περιπαίζουν. Το ένα νοσοκομείο με στέλνει στο άλλο, ο κάθε ιατρός μου ζητάει ότι του κατέβει στο κεφάλι.. Ο δικός μου γολγοθάς όμως συνεχίζεται.. Τα κιλά παραμένουν.. 5 χρόνια για μία εγχείρηση που δικαιούμαι. Υπομονή και ξανά υπομονή και έφτασα να είμαι πια υπνωτισμένη απο την υπομονή..5 χρόνια Ελλάς μου.. 5 χρόνια όλο εμπόδια βρίσκεις και βάζεις.. Την μία, ο γιατρός βγήκε στη σύνταξη, συγγνώμη δεν τον προλάβατε.. Ο άλλος ο ιατρός.. α!ξέχασα θέλουμε και αυτό το χαρτί..Αντε πάλι καινούργιο ραντεβού,δηλαδή ένα 6 μήνο πίσω..και για να μην σας κουράσω έφτασα τα 5 χρόνια αναμονής... Πόση υπομονή μπορεί να έχει ένας άνθρωπος;

 

 Γι αυτό πρίν κρίνεις ένα άνθρωπο απο την εμφανισή του, σκύψε και ρώτα τον, ποιό είναι το δικό σου μαρτύριο; Και έπειτα πιάσε του το χέρι και απλά πές: Όλα τα μαρτύρια κάποτε τελειώνουν. Οι μάχες είναι για να δίνονται από τους μαχητές. Και έσυ μου φαίνεσαι δυνατος μαχητής, γιαυτό θα την κερδίσεις. Αναπτέρωσε,δεν κοστίζει,μόνο γεμίζει ψυχές..

Ελπίδα Κ.