Δύσκολη νύκτα σκεφτόμουν.. 
 
Καθώς έπινα με μανία το λευκό κρασί και ρουφούσα το ένα τσιγάρο μετά το άλλο... Η αγωνία μου είχε φτάσει στα ύψη...Το τηλέφωνο χτύπησε και η φιλική φωνή είπε:
 
Δέχτηκεεε!!!  
Ήταν η πιο αγωνίωδες λέξη που είχα ακούσει ποτέ μου.. Αυτή η λέξη με έφερνε πιο κοντά από ποτέ με το θύμα.. Και αμέσως ο φόβος κυριευσε το σώμα μου... Σηκώθηκα από το καναπέ και άρχισα να περπατω στο διάδρομο μονολογοντας...
Είμαι η πρώτη που θα επερνε συνέντευξη από ένα σεξουαλικα κακοποιημενο θύμα.. 
Ερωτηματικά κατεκλησαν το μυαλο μου.. 
 
- Μήπως αλλάξει γνώμη το πρωί; 
- Μήπως με δει και αποφασίσει πως η μορφή μου δεν του ταιριάζει για να ανοίξει την καρδιά   του; 
- Ποια λέξη να έχει η πρώτη ερώτηση;  
- Πως να ανοίξω τη συζήτηση και να μην παρεξηγηθει από κάτι που θα πω, φυσικά άθελά       μου;  
 
Το πρωινό έφτασε και μαζι του έφτασε και η ώρα της συνάντηση μας.. Και κάπως έτσι γνώρισα τον πιο αξιόλογο άνθρωπο της ζωής μου.. 
 
 
- Η αλήθεια είναι οτι δυσκολεύομαι να ρωτήσω.. Δεν σας κρύβω ότι δεν ξέρω πώς να    ξεκινήσω... Μήπως θα θέλατε να ξεκινησετε μόνος σας;
 
- Μην δυσκολεύεσαι  ίσα  ίσα  χαίρομαι που θα κάνουμε  αυτή τη συζητηση... Μην  αισθάνεστε καθόλου άσχημα... 
 
Έτσι άρχισε  η συζήτηση  μας,  με τον Δημήτρη...
Εναν όμορφο, γεροδεμενο άνδρα.. Ο Δημήτρης ζει με την οικογένεια του σε ενα μικρό, γραφικό νησάκι της Ελλάδας.... 
Σε τίποτε δεν θυμίζει θύμα παιδικής σεξουαλικης κακοποίησης ...Αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν θα τον παρατηρουσες για τίποτε άλλο, πέρα απο την ομορφιά του...
 
Καθώς  έφτασα στην κόκκινη καγκελοπορτα της αυλής του σπιτιού του, όπου ζει  με τα δύο του παιδιά και τη σύζυγό του, αντικρυσα εναν  μπαμπά σαν όλους τους άλλους! Ναι, έναν κοινό, κλασσικό μπαμπά! Έπαιζε  και έτρεχε  με τα μικρά του, όπως κάθε άνθρωπος που απολαμβάνει μια οικογενειακή στιγμή... Χαμογελασα. ..Τελικά αυτά τα παιδιά τα καταφέρνουν.. .σκέφτηκα....
 
- Μην ντρέπεσαι  και ρώτα με οτι θες... Εξάλλου εγώ στο ζήτησα...
  Αναπτερωθηκα λιγάκι, σήκωσα τους ώμους, ξεφύσηξα και είπα ...
- Πες μου για εσενα..για την δική σου ιστορία... για τη παιδική σου ηλικία και για τη εκείνη   τη τραυματική στιγμή...  
 ( Ναι τα είπα μονοκοπανιας ..ήξερα οτι αν άρχιζε να μου περιγράφει όσα έζησε, όχι    ερώτηση  δεν θα μπορούσα  να κάνω, μάλλον δεν θα  μπορούσα  να ψελλίσω  λέξη....)
 
- Για τη δική  μου ιστορία .. Ναι, θα μπορούσες  να το πεις και έτσι...
 
Μεγάλωσα σε μια οικογένειά όπου  πάντα  στηριζαμε ο ένας τον άλλον, ένας ευγενικός πατέρας και μια καλοσυνατη  μάνα! Τρία αγόρια είμαστε ..Δεμένα .. Σαν γροθιά.. Και όλα αγαπουσαμε τον αθλητισμό!! Και όχι να το παινευτω αλλά τα καταφερναμε μια χαρά. .. Τα αδέλφια  μου ηταν μεγαλύτερα απο εμένα,  εκείνα είχαν διαλέξει  το ποδόσφαιρο...
Εμένα ομως με κέρδισε το μπάσκετ, με γέμιζε, με έκανε να νιώθω πανίσχυρος...
Σαν είχα την μπάλα και έβαζα καλάθι, ένιωθα σαν Θεός, σαν να είχα όλο το κόσμο στα χέρια μου.. Τόσο απλά..  Δυνατός..  Έτσι  φτάνοντας στην ηλικία  των 8, ζήτησα να γραφτώ σε ομάδα ...Όπως και έγινε... Την πρώτη φορά  που έκανα προπόνηση όλα κυλησαν φυσιολογικά , όπως  και την δεύτερη,  μα και την τρίτη..Την τρίτη φορά  ο προπονητής ζήτησε από τον πατέρα μου, αν ήταν εφικτό,  να με πηγαίνει  και μια έξτρα  ημέρα ( έτσι την ονόμασε) γιατί  όπως  είπε,  ήμουν  ταλέντο... και ως γνωστόν, συνέχισε, τα ταλέντα  δεν πρέπει  να τα αφήνουμε στη μοίρα τους..Ο πατέρας  μου χάρηκε και φυσικά,  όπως ήταν αναμενόμενο, συμφώνησε. ..
Η έξτρα  ημέρα  έφτασε. ..και μαζί  της έφτασε και ο εφιάλτης...
Καθώς έτρεχα με τη μπάλα,  πεπεισμένος  ότι  είμαι ο καλύτερος  παίκτης, με την αυτόπεποίθηση μου στα ύψη, άκουσα  τη φωνή  του προπονητή επιτακτικα να με προσταζει... 
- Σταμάτα και έλα αμέσως μαζί μου, φυσικά  έτσι  και έπραξα.. Μπήκαμε σε ένα δωμάτιο όπου  είχε  ένα ρατζο μόνο,  οι τοίχοι άδειοι και τόσο παγωμένο.. Ήταν τόσο παγωμένο.. Ειχε ξεπαγιασει η ψυχή μου εκεί μέσα..  Με έριξε με δύναμη σε εκείνο το άθλιο και βρώμικο ρατζο και είπε:
- Τώρα  εδώ, εγώ κάνω κουμάντο..
Πριν καλά καλά αντίδρασω..είχε κατεβάσει  το παντελόνι του ως τα γόνατα και με τα χέρια του με εξαναγκασε και με γύρισε  μπρουμυτα... Θυμάμαι, μου κρατούσε  και τα δυο μου χερια, τόσο δυνατά, που ένιωθα το μελάνιασμα των καρπών μου και... Θυμάμαι... Να μην μπορώ να πάρω ανάσα , εκείνο το δεξί του χέρι πισω στη πλατη μου, να μου σφίγγει τους καρπούς μου τόσο αδεξια, τόσο αναρμοστα. Και θυμάμαι.. Το άλλο του χέρι... Το αριστερο... να πιανει το πεος του με μανία  και να  προσπαθεί  με τόση δυναμη και τόση εχθρα να με βιασει..Τα κατάφερε...Τελειωσε την πράξη και αμέσως με απείλησε .Αν μιλούσα .. Μόνο  να μιλούσα και έκανε  μια κίνηση με το χέρι στο λαιμό  του..Σαν να το έκοβε  με μαχαίρι...
 
-Σταμάτα να κλαις σαν μωρό, ολόκληρος άνδρας.. Και άρχισε να γελάει βγαίνοντας από την πόρτα. 
 
( Το βλέμμα του για μια στιγμή χάθηκε ..γρήγορα  επανήλθε όμως ...Συνέχισε  την ιστορία του και εγώ αναρωτιόμουν  από  μέσα  μου..σίγουρα είναι καλά μετά  από όλο  αυτό;) 
 
Για αρκετή  ώρα  προσπαθούσα  να καταλάβω  τι μου είχε μόλις συμβεί .Τι έγινε. .Μα ο πόνος ...ο σωματικος.. κυριαρχουσε στο κορμί μου και έκλεβε κάθε άλλη σκέψη..
Η ώρα  πέρασε  και ο πατέρας μου ήρθε ..Εγώ  ήμουν  φυσιολογικος, μέχρι που αποχωρησαμε απο το γήπεδο ..Μπήκα  στο αυτοκίνητο ..Με έπιασαν  τα κλάματα. Χωρίς σταματημο, τα δάκρυα καλούσαν ποτάμι.  Δεν μπορούσα  ομως να ψελλισω λέξη ..
Ο πατέρας μου τα έχασε, νόμιζε ότι κάτι δεν έκανε σωστά, έτσι την διαδρομή μας έως το σπίτι,  κατέκλυσαν  χίλιες δύο ερωτήσεις.. Ότι περνούσε από το αθώο μυαλό του με ρώτησε.. Μέχρι και για ένα παιχνίδι που ήθελα 2 χρόνια πριν (νόμιζε ότι ίσως ήταν η αιτία των δακρύων μου) με ρώτησε. 
 
Φτάσαμε  στο σπίτι, έτρεξα πιο γρήγορα  και απο το δευτερόλεπτο  και χωθηκα στην αγκαλιά της μάνας  μου.. Ένιωσα ανακούφιση, γαλήνη.. Πόσο μαγική αυτή η αγκαλιά, τα γιατρευει όλα.. Εκείνη η αγκαλιά μου άνοιξε το στόμα... Εκεί τα ειπα ολα.. 
 
- Μη Μιχάλη  ,άσε το όπλο  θα πάρουμε την αστυνομία ..Μη Μιχάλη  άκουγα  τη μάνα μου  να ουρλιαζει και να προσπαθεί  να συγκρατησει το πατερα μου.. Να συγκρατησει ένα  φονικό που ετοιμαζοταν να διαδραματιστει.. 
 
- Σιγή  λεπτών  είχαμε  προτού τον ρωτήσω... Το ξεπερασες; Μπορεί τελικά κάποιος να      ξεπεράσει όλο αυτό που μου περιγράφεις; 
 
- Το ξεπέρασα, το έβγαλα  απο το μυαλό μου, ίσως  γιατί εγώ ήμουν  εκείνος  που εντέλει τον οδήγησε  στη φυλακή , ίσως  επειδή εγώ ήμουν  η αιτία που μίλησαν και άλλα παιδιά Γυρω στα 50... Θεορατος αριθμός.. Και όμως.. Ίσως  γιαυτό...
Προστατευθηκαν αλλα  τόσα ..Είχα  στήριξη , σεβασμό , δεν μου έκλεψε την αξιοπρέπεια μου..Παρεμεινα  αγνός,  παρέμεινα παιδί,  γιατί  η οικογένειά μου έτσι συνέχισε  να με βλέπει ..Ίσως  γιαυτό  δεν καταστράφηκα.
Μιας όμως  και μιλάμε , μια παράκληση  μόνο  απο εμένα..
Αυτός ήταν έτσι και αλλιώς ο σκοπός μου.. Σε αυτό που θα σου πω θέλω να εστιασει ο κόσμος.. Και Σε τίποτε άλλο Διεδωσε οτι ο νόμος για τους παιδεραστες πρέπει να αλλάξει. Οπωσδήποτε.. Διεδωσε οτι οι συγκρατουμενοι αυτών των εγκλήματων βρίσκονται σε μια φυλακή.. Διεδωσε οτι κανένας κρατουμενος δεν θα τιμωρησει τον συγκρατουμενος του, γιατί πολύ απλά έχουν καταδικαστει για το ίδιο έγκλημα.. Να σταματήσει αυτή η φήμη.. Δεν υπάρχει τιμωρία μέσα στη φυλακή.. Μόνο  χημικός  ευνουχισμος πρέπει να ενταχθεί σαν λύση. Οι ποινες πρεπει να γινουν βαρύτερες... Αυτού του είδους οι εγκληματίες πρέπει να καταδικαζονται ισόβια.. Οι παιδεραστες δεν σωφρονιζονται, δεν είναι εφικτό, είναι άρρωστοι.  Σας το λεει μια ψυχή που εζησε μια φρίκη ! Μια ψυχή που έζησε το τρόμο ! Δεν θα ήθελα  να πω περισσότερα..
 
-Μα φυσικά ..και όλα  αυτά είναι υπεραρκετά ..Σε ευχαριστώ  για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπο μου και εύχομαι να βγω αξία των επιθυμίων σου..
Στα μάτια  μου φυσικά  και φαινόταν το σοκ που είχα  υποστεί ..Είναι  πολύ δύσκολο  να έρχεσαι  αντιμέτωπος με τέτοιους Ήρωες ζωής ... Μα ακόμα  πιο δύσκολο  όταν  ακούς ανατριχιαστικε λεπτομέρειες.. 
Φεύγοντας  υποσχεθηκα στον εαυτό μου.. Θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου, ώστε να ακουστεί αυτή η ψυχή.. Αυτός ο ήρωας! Ποτε δεν θα ξεχασω αυτο τον Ηρωα! Εναν ήρωα ζωης..
 
Τα βήματα μου είχαν μια δόση μεθης.. Το παραδέχομαι το σοκ μου, αρκετά μεγάλο.. Μπηκα στο αυτοκινητο και άνοιξα το ράδιο, μια μελωδία χαρούμενη ίσα που ακουμπήσε τα αυτιά μου.. Το μυαλό μου ήταν ένα κουβάρι μελαγχολικό, μου ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι μπορεί κάποιος να κάνει τόσο μεγάλο κακό σε ένα παιδάκι... Σκεφτόμουν ότι άπειρες φορές είχα ανοίξει άρθρα που μιλούσαν για παιδικές σεξουαλικες κακοποίησεις, αλλά στην ουσία ποτέ δεν το είχα φέρει σαν εικόνα.. Ναι η εικόνα που ήρθε στο μυαλό μου, ήταν άκρως τρομακτική.. Εκεινη ήταν που με έπεισε ότι το σύστημα μας θέλει αλλαγές.. Επειγόντως και γρήγορα.. Η πραγματικότητα είναι σκληρή.. Εκατοντάδες τα θύματα και δυστυχώς εκατοντάδες οι επαναλαμβανομενοι θυτες.. Ας κάνουμε το όνειρο του πραγματικότητα... 
Οχι επειδή το αξίζει, αλλά επειδή του το οφείλουμε εμείς... 
 
 
Βασιζεται σε υπαρκτο προσωπο, αληθινά γεγονοτα. Τα ονόματα εχουν αλλαχθεί.
 
 
Ροζακη Ιωαννα